سندرم زجر تنفسی حاد چیست و چگونه درمان می‌شود؟

سندرم زجر تنفسی حاد چیست و آیا می‌تواند خطرناک باشد؟ سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS) که با نام سندرم دیسترس تنفسی حاد نیز شناخته می‌شود، یکی از مشکلات جدی تنفسی است که در آن آسیب و التهاب شدید ریه‌ها باعث تجمع مایع در کیسه‌های هوایی و کاهش اکسیژن‌رسانی به خون می‌شود. این وضعیت معمولاً در پی بیماری‌ها یا آسیب‌های شدید مانند پنومونی، عفونت شدید یا سپسیس ایجاد می‌شود و می‌تواند در مدت کوتاهی پیشرفت کند.

شناخت علائم سندرم زجر تنفسی حاد، عوامل خطر و روش‌های تشخیص و درمان آن اهمیت زیادی دارد؛ زیرا تأخیر در درمان ممکن است باعث نارسایی تنفسی و آسیب به سایر اندام‌های بدن شود. در ادامه، علائم و علل ARDS، روش‌های تشخیص، درمان و عوارض احتمالی آن را بررسی می‌کنیم.

سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS) چیست؟

سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS) نوعی آسیب التهابی شدید ریه است که باعث اختلال در تبادل اکسیژن و دی‌اکسیدکربن می‌شود. این بیماری معمولاً به دنبال یک مشکل جدی مانند عفونت شدید، آسیب جسمی یا التهاب گسترده ایجاد می‌شود و می‌تواند به نارسایی تنفسی حاد منجر شود.

در ریه‌ها کیسه‌های هوایی کوچکی به نام آلوئول وجود دارند که وظیفه اصلی آن‌ها تبادل اکسیژن و دی‌اکسیدکربن با خون است. این کیسه‌های هوایی از طریق یک سد نازک به نام سد آلوئولی–مویرگی با مویرگ‌های خونی در ارتباط هستند. در بیماری ARDS، التهاب شدید به این سد آسیب می‌رساند و باعث افزایش نفوذپذیری عروق و نشت مایع به داخل آلوئول‌ها می‌شود.

تجمع مایع در کیسه‌های هوایی، اختلال عملکرد سورفاکتانت و کاهش انعطاف‌پذیری ریه‌ها باعث می‌شود ورود اکسیژن به خون دشوارتر شود. در نتیجه، سطح اکسیژن خون کاهش می‌یابد و اندام‌های بدن ممکن است اکسیژن کافی برای عملکرد طبیعی دریافت نکنند.

این وضعیت نوعی ادم ریوی با منشأ عمدتاً غیرقلبی محسوب می‌شود و معمولاً به مراقبت فوری پزشکی نیاز دارد.

سندرم زجر تنفسی حاد در نوزادان چیست؟

عبارت سندرم زجر تنفسی حاد در نوزادان ممکن است برای اشاره به مشکلات شدید تنفسی نوزادان به کار برود، اما باید میان ARDS و سندرم زجر تنفسی نوزادان (Neonatal Respiratory Distress Syndrome یا NRDS) تفاوت قائل شد.

سندرم زجر تنفسی نوزادان بیشتر در نوزادان نارس دیده می‌شود و معمولاً به دلیل کمبود سورفاکتانت ایجاد می‌شود. سورفاکتانت ماده‌ای است که به بازماندن کیسه‌های هوایی ریه کمک می‌کند. کمبود این ماده می‌تواند باعث روی‌هم‌خوابیدن آلوئول‌ها و دشواری تنفس پس از تولد شود.

در مقابل، سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS) معمولاً در پی آسیب یا التهاب شدید ریه، مانند پنومونی یا سپسیس، ایجاد می‌شود و می‌تواند افراد را در سنین مختلف، از جمله نوزادان، درگیر کند. بااین‌حال، سازوکار ایجاد ARDS با بیماری ناشی از کمبود اولیه سورفاکتانت در نوزادان نارس متفاوت است.

درمان سندرم زجر تنفسی نوزادان ممکن است شامل حمایت تنفسی، اکسیژن‌درمانی و در صورت نیاز تجویز سورفاکتانت باشد. روش درمان به سن بارداری هنگام تولد، شدت بیماری و وضعیت نوزاد بستگی دارد. این بیماری باید تحت نظر متخصص نوزادان و در محیط درمانی مناسب مدیریت شود.

علائم سندرم زجر تنفسی حاد چیست؟

علائم سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS) معمولاً طی چند ساعت تا چند روز پس از بیماری یا آسیب زمینه‌ای ظاهر می‌شوند و ممکن است به‌سرعت شدت پیدا کنند. شدت علائم به میزان آسیب ریه، کاهش سطح اکسیژن خون و وضعیت عمومی بیمار بستگی دارد.

مهم‌ترین علائم سندرم زجر تنفسی حاد عبارت‌اند از:

• تنگی نفس شدید: بیمار ممکن است حتی در حالت استراحت برای نفس کشیدن دچار مشکل شود. تنگی نفس یکی از مهم‌ترین نشانه‌های ARDS است.
• تنفس سریع و دشوار: افزایش تعداد تنفس و استفاده از عضلات کمکی تنفس می‌تواند از نشانه‌های اختلال تنفسی باشد.
• کاهش سطح اکسیژن خون: کاهش اکسیژن ممکن است با وجود دریافت اکسیژن مکمل نیز ادامه پیدا کند و در موارد شدید به حمایت تنفسی پیشرفته نیاز داشته باشد.
• کبودی لب‌ها و پوست: در موارد شدید کمبود اکسیژن، ممکن است لب‌ها یا پوست به رنگ متمایل به آبی یا خاکستری درآیند.
• خستگی و ضعف شدید: افزایش تلاش برای تنفس و بیماری زمینه‌ای می‌تواند باعث خستگی قابل‌توجه بیمار شود.
• گیجی یا کاهش سطح هوشیاری: کمبود شدید اکسیژن یا اختلال عملکرد اندام‌ها ممکن است بر سطح هوشیاری بیمار تأثیر بگذارد.

این علائم به‌تنهایی برای تشخیص ARDS کافی نیستند و ممکن است در بیماری‌های دیگری نیز دیده شوند. بااین‌حال، تنگی نفس شدید، کبودی لب‌ها، اختلال هوشیاری یا افت قابل‌توجه اکسیژن خون از علائم هشداردهنده هستند و نیازمند ارزیابی فوری پزشکی‌اند.

سندرم زجر تنفسی حاد چگونه تشخیص داده می‌شود؟

برای تشخیص سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS)، پزشک علائم بیمار، سابقه بیماری‌های اخیر، معاینه فیزیکی و میزان اکسیژن خون را بررسی می‌کند. همچنین تصویربرداری و آزمایش‌های تکمیلی به ارزیابی میزان آسیب ریه، شناسایی علت زمینه‌ای و بررسی سایر دلایل احتمالی نارسایی تنفسی کمک می‌کنند.

از آنجا که علائم ARDS ممکن است با بیماری‌های قلبی و ریوی دیگر شباهت داشته باشد، پزشک باید شرایطی مانند نارسایی قلبی و پلورال افیوژن (تجمع غیرطبیعی مایع در فضای بین ریه و دیواره قفسه سینه) را نیز در تشخیص افتراقی در نظر بگیرد.

برخی از روش‌های تشخیصی مورد استفاده عبارت‌اند از:

• عکس قفسه سینه (X-ray): برای بررسی کدورت‌های ریوی و تغییراتی که ممکن است با تجمع مایع و آسیب گسترده ریه همراه باشند. وجود کدورت‌های دوطرفه که با علل دیگری به‌طور کامل توضیح داده نشوند، از یافته‌های مهم تشخیص ARDS است.
• گازهای خون شریانی (ABG): برای اندازه‌گیری فشار اکسیژن و دی‌اکسیدکربن خون و بررسی وضعیت اسید و باز بدن. این آزمایش به ارزیابی شدت اختلال تبادل گازها کمک می‌کند.
• پالس اکسیمتری: برای اندازه‌گیری میزان اشباع اکسیژن خون با استفاده از حسگری که معمولاً روی انگشت قرار می‌گیرد. این روش برای پایش وضعیت اکسیژن‌رسانی بیمار کاربرد دارد.
• اولتراسونوگرافی ریه: سونوگرافی ریه می‌تواند به بررسی تغییرات بافت ریه، وجود مایع در فضای پلور و تمایز برخی علل احتمالی تنگی نفس کمک کند. در تعریف جهانی جدید ARDS، یافته‌های مشخص سونوگرافی نیز می‌توانند در شرایط مناسب به‌عنوان بخشی از معیارهای تصویربرداری تشخیصی مورد استفاده قرار گیرند.
• اکوکاردیوگرافی: برای ارزیابی عملکرد قلب و بررسی احتمال نقش بیماری‌های قلبی در ایجاد تنگی نفس یا تجمع مایع در ریه‌ها.
• نوار قلب (ECG یا EKG): برای بررسی فعالیت الکتریکی قلب و شناسایی برخی مشکلات قلبی احتمالی.
• سی‌تی‌اسکن قفسه سینه: در صورت نیاز، برای بررسی دقیق‌تر بافت ریه و شناسایی تغییرات یا عوارض احتمالی انجام می‌شود.
• برونکوسکوپی ریه: در شرایط منتخب، پزشک ممکن است با استفاده از برونکوسکوپ، راه‌های هوایی را بررسی و نمونه‌ای از ترشحات تنفسی برای شناسایی عوامل عفونی جمع‌آوری کند. برونکوسکوپی برای همه بیماران مبتلا به ARDS لازم نیست و انجام آن به وضعیت بیمار و پرسش تشخیصی بستگی دارد.

در مجموع، تشخیص ARDS بر اساس مجموعه‌ای از علائم بالینی، میزان اختلال اکسیژن‌رسانی، یافته‌های تصویربرداری و بررسی علل زمینه‌ای انجام می‌شود. هیچ‌یک از این آزمایش‌ها به‌تنهایی برای تشخیص قطعی کافی نیستند.

چه افرادی بیشتر در معرض سندرم زجر تنفسی حاد هستند؟

سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS) معمولاً در افرادی ایجاد می‌شود که پیش از آن به بیماری‌های شدید مبتلا بوده‌اند یا دچار آسیب‌های جدی شده‌اند. در واقع، ARDS اغلب به دنبال یک بیماری یا آسیب زمینه‌ای ایجاد می‌شود و معمولاً یک بیماری مستقل نیست.

افرادی که دچار عفونت شدید، ذات‌الریه (پنومونی)، سپسیس، آسیب شدید قفسه سینه، استنشاق دود یا مواد شیمیایی یا آسپیراسیون محتویات معده به داخل ریه‌ها شده‌اند، بیشتر در معرض ابتلا به این سندرم قرار دارند.

همچنین پانکراتیت شدید، سوختگی‌های گسترده، برخی عوارض انتقال خون و غرق‌شدگی غیرکشنده می‌توانند از عوامل ایجادکننده ARDS باشند.

وجود این عوامل لزوماً به معنای ابتلا به سندرم زجر تنفسی حاد نیست، اما در صورت بروز اختلال تنفسی یا افت اکسیژن خون، بررسی سریع وضعیت بیمار اهمیت زیادی دارد.

معیارهای تشخیص و شدت سندرم زجر تنفسی حاد چیست؟

پزشک برای تشخیص سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS) ابتدا علائم بیمار و وضعیت عمومی او را بررسی کرده و معاینه فیزیکی انجام می‌دهد. سپس با توجه به شرایط بیمار، از آزمایش‌ها و روش‌های تصویربرداری مختلف برای بررسی عملکرد ریه، میزان اکسیژن خون و علت زمینه‌ای بیماری استفاده می‌کند.

از آنجا که علائم ARDS ممکن است با برخی بیماری‌های مزمن ریه یا بیماری‌های قلبی شباهت داشته باشد، پزشک سایر علل احتمالی تنگی نفس و کاهش اکسیژن خون را نیز بررسی می‌کند.

مهم‌ترین معیارهای تشخیص ARDS عبارت‌اند از:

• شروع حاد علائم: اختلال تنفسی معمولاً طی یک هفته پس از یک بیماری یا آسیب زمینه‌ای شناخته‌شده ایجاد می‌شود یا علائم تنفسی جدید در این بازه ظاهر شده یا تشدید می‌شوند.
• تغییرات دوطرفه در تصویربرداری ریه: در عکس قفسه سینه یا سی‌تی‌اسکن، کدورت‌هایی در هر دو ریه دیده می‌شود که با مشکلاتی مانند تجمع مایع پلور، روی‌هم‌خوابیدن ریه یا وجود توده‌ها به‌طور کامل توضیح داده نمی‌شوند. در تعریف جهانی جدید، یافته‌های مشخص سونوگرافی ریه نیز می‌توانند مورد استفاده قرار گیرند.
• کاهش اکسیژن خون: اختلال اکسیژن‌رسانی با استفاده از شاخص‌هایی مانند نسبت PaO2/FiO2 ارزیابی می‌شود. این نسبت، فشار اکسیژن خون شریانی را نسبت به سهم اکسیژن دریافتی بیمار نشان می‌دهد. در شرایط مشخص، نسبت SpO2/FiO2 نیز می‌تواند جایگزین شود.
• بررسی علت تجمع مایع در ریه: اختلال تنفسی نباید صرفاً با نارسایی قلبی یا اضافه‌بار مایعات توضیح داده شود. در صورت نیاز، اکوکاردیوگرافی و سایر بررسی‌ها برای ارزیابی نقش بیماری‌های قلبی انجام می‌شوند.

بر اساس معیارهای برلین، شدت ARDS با توجه به نسبت PaO2/FiO2 و در شرایط مشخص حمایت تنفسی به سه دسته خفیف، متوسط و شدید تقسیم می‌شود. در تعریف جهانی جدید، امکان تشخیص در برخی بیماران دریافت‌کننده اکسیژن پرفشار از طریق بینی و همچنین استفاده از شاخص‌های جایگزین اکسیژن‌رسانی فراهم شده است.

در کنار این معیارها، بررسی گازهای خون شریانی، پالس اکسیمتری، عکس قفسه سینه، سی‌تی‌اسکن، اکوکاردیوگرافی و نوار قلب به ارزیابی شدت بیماری و تشخیص سایر مشکلات احتمالی کمک می‌کند. در برخی بیماران نیز نمونه‌برداری از ترشحات راه‌های هوایی برای شناسایی عفونت و تعیین علت زمینه‌ای بیماری انجام می‌شود.

در مجموع، تشخیص و تعیین شدت سندرم زجر تنفسی حاد نیازمند ارزیابی تخصصی مجموعه‌ای از یافته‌های بالینی، تصویربرداری و آزمایشگاهی است.

درمان سندرم زجر تنفسی حاد چگونه انجام می‌شود؟

هدف اصلی در درمان سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS) بهبود اکسیژن‌رسانی به خون، جلوگیری از آسیب بیشتر به ریه‌ها و حفظ عملکرد اندام‌های حیاتی بدن است. از آنجا که ARDS می‌تواند توانایی ریه‌ها برای دریافت اکسیژن و دفع دی‌اکسیدکربن را به‌شدت مختل کند، بسیاری از بیماران به اکسیژن‌درمانی و در موارد شدیدتر، دستگاه تنفس مصنوعی (ونتیلاتور مکانیکی) نیاز دارند.

درمان این بیماری معمولاً در بیمارستان و در بسیاری از موارد در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) انجام می‌شود. پزشک علاوه بر حمایت تنفسی، باید علت زمینه‌ای ایجادکننده ARDS، مانند عفونت شدید یا پنومونی، را شناسایی و درمان کند.

یکی از مهم‌ترین روش‌های درمان ARDS در بیمارانی که به تهویه مکانیکی تهاجمی نیاز دارند، استفاده از راهبرد تهویه محافظت‌کننده از ریه است. در این روش، حجم هوای واردشده به ریه در هر تنفس و فشار راه هوایی کنترل می‌شود تا احتمال آسیب بیشتر به بافت ریه کاهش یابد.

همچنین استفاده از فشار مثبت انتهای بازدم (PEEP) به بازماندن کیسه‌های هوایی کمک می‌کند و قرار دادن بیمار در وضعیت دمر، به‌ویژه در موارد شدید، می‌تواند اکسیژن‌رسانی را بهبود دهد.

روش‌های درمان سندرم زجر تنفسی حاد عبارت‌اند از:

انتخاب روش درمان به شدت بیماری، وضعیت گردش خون، عملکرد سایر اندام‌ها و پاسخ بیمار به اقدامات اولیه بستگی دارد.

داروهای ادرارآور و ضدانعقاد برای همه بیماران با شرایط یکسان تجویز نمی‌شوند. همچنین آنتی‌بیوتیک‌ها درمان مستقیم التهاب ناشی از ARDS نیستند و در صورت وجود یا احتمال عفونت باکتریایی نیازمند درمان، مورد استفاده قرار می‌گیرند.

در بیماران مبتلا به ARDS متوسط تا شدید، تنظیم دقیق دستگاه تنفس مصنوعی اهمیت زیادی دارد. در برخی موارد شدید نیز پزشک ممکن است استفاده از داروهای مسدودکننده عصبی‌عضلانی یا روش ECMO را در نظر بگیرد.

در نهایت، درمان علت زمینه‌ای و مراقبت‌های حمایتی مناسب نقش مهمی در افزایش احتمال بهبودی و کاهش عوارض بیماری دارند.

عوارض سندرم زجر تنفسی حاد چیست؟

سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS) علاوه بر آسیب شدید به ریه‌ها، ممکن است در طول بستری یا پس از بهبودی عوارضی ایجاد کند. مهم‌ترین عوارض آن عبارت‌اند از:

• لخته خون: بی‌تحرکی طولانی‌مدت می‌تواند خطر ایجاد لخته در وریدهای عمقی پا و آمبولی ریه را افزایش دهد.
• پنوموتوراکس: تجمع هوا در فضای بین ریه و دیواره قفسه سینه که ممکن است باعث روی‌هم‌خوابیدن بخشی یا تمام ریه شود. این عارضه گاهی در اثر آسیب فشاری ناشی از تهویه مکانیکی ایجاد می‌شود.
• عفونت: استفاده از دستگاه تنفس مصنوعی می‌تواند خطر برخی عفونت‌های ریوی، از جمله پنومونی مرتبط با ونتیلاتور، را افزایش دهد.
• فیبروز ریه و آسیب دائمی: در برخی بیماران، بافت ریه دچار زخم و ضخیم‌شدن می‌شود که ممکن است عملکرد تنفسی را برای مدت طولانی کاهش دهد.
• زخم معده: بیماری شدید و استرس فیزیولوژیک ناشی از آن می‌تواند خطر آسیب مخاط معده و خونریزی گوارشی را افزایش دهد.
• نارسایی سایر اندام‌ها: کاهش شدید اکسیژن‌رسانی، شوک یا بیماری زمینه‌ای ممکن است باعث اختلال عملکرد اندام‌هایی مانند کلیه‌ها و قلب شود.

برخی افراد پس از بهبودی از ARDS نیز ممکن است برای مدتی با تنگی نفس، خستگی و ضعف عضلانی مواجه باشند. همچنین در بعضی بیماران، مشکلاتی مانند افسردگی، اختلال حافظه و دشواری در تمرکز و تفکر ممکن است پس از ترخیص ادامه پیدا کند.

شدت و مدت این عوارض در افراد مختلف متفاوت است. برخی بیماران طی ماه‌ها عملکرد تنفسی و جسمی خود را تا حد زیادی بازیابی می‌کنند، اما در بعضی افراد، مشکلات طولانی‌مدت باقی می‌مانند.

متن انگلیسی

Survival rates for ARDS are around 55% to 70% when treatment is prompt.

ترجمه فارسی

اگر درمان ARDS به‌موقع انجام شود، نرخ بقای افراد حدود ۵۵ تا ۷۰ درصد گزارش شده است. به نقل از سایت Cleveland Clinic.

البته این آمار یک برآورد کلی است و احتمال بهبودی هر بیمار به عواملی مانند شدت بیماری، علت زمینه‌ای، وضعیت سلامت قبلی و عملکرد سایر اندام‌ها بستگی دارد.

برای درمان سندرم زجر تنفسی حاد به چه دکتری مراجعه کنیم؟

سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS) یک وضعیت جدی و اورژانسی است که معمولاً به درمان بیمارستانی و در موارد شدید به مراقبت‌های ویژه نیاز دارد. درمان این بیماری می‌تواند با همکاری متخصص ریه و متخصص طب مراقبت‌های ویژه انجام شود.

دکتر بهروز امامی، متخصص بیماری‌های ریه، با بررسی علائم، سابقه بیماری و نتایج آزمایش‌های تشخیصی می‌تواند به ارزیابی وضعیت تنفسی و شناسایی علت زمینه‌ای مشکلات ریوی کمک کند. انتخاب روش درمان به شدت بیماری و شرایط عمومی بیمار بستگی دارد.

در مواردی که بیمار دچار تنگی نفس شدید، کاهش سطح اکسیژن خون یا اختلال هوشیاری شده است، مراجعه به مطب کافی نیست و باید بلافاصله به اورژانس مراجعه شود.

جمع‌بندی

سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS) یک وضعیت جدی است که به دنبال آسیب یا بیماری زمینه‌ای می‌تواند عملکرد ریه‌ها و اکسیژن‌رسانی به بدن را مختل کند. این بیماری معمولاً با علائمی مانند تنگی نفس شدید، تنفس سریع و افت سطح اکسیژن خون همراه است و در موارد شدید می‌تواند به نارسایی تنفسی و آسیب سایر اندام‌ها منجر شود.

تشخیص سریع علت زمینه‌ای و شروع درمان مناسب، به‌ویژه در موارد شدید، اهمیت زیادی دارد. درمان ARDS با توجه به شدت بیماری و وضعیت عمومی بیمار می‌تواند شامل اکسیژن‌درمانی، تهویه مکانیکی محافظت‌کننده از ریه، تنظیم وضعیت بدن و درمان علت ایجادکننده بیماری باشد.

اگر با علائمی مانند تنگی نفس شدید، کاهش سطح اکسیژن خون یا اختلال هوشیاری مواجه هستید، باید فوراً به اورژانس مراجعه کنید. برای بررسی و ارزیابی بیماری‌های ریوی نیز می‌توانید به دکتر بهروز امامی، متخصص بیماری‌های ریه مراجعه کنید تا وضعیت تنفسی و علت زمینه‌ای علائم شما به‌طور تخصصی بررسی شود.

سؤالات متداول

1. آیا سندرم زجر تنفسی خطرناک است؟
   بله. ARDS یک وضعیت جدی و بالقوه تهدیدکننده حیات است که می‌تواند با کاهش شدید اکسیژن خون و نارسایی تنفسی همراه باشد. این بیماری به مراقبت فوری پزشکی نیاز دارد و در موارد شدید ممکن است عملکرد سایر اندام‌ها را نیز مختل کند.
2. آیا ARDS قابل درمان است؟
   بله، بسیاری از بیماران مبتلا به ARDS با درمان مناسب بهبود پیدا می‌کنند، اما بهبودی در همه بیماران تضمین‌شده نیست. درمان سندرم زجر تنفسی حاد با توجه به علت و شدت بیماری انجام می‌شود و می‌تواند شامل اکسیژن‌درمانی، تهویه مکانیکی و درمان بیماری زمینه‌ای باشد.
3. آیا سندرم زجر تنفسی باعث آسیب دائمی ریه می‌شود؟
   در برخی بیماران ممکن است ARDS باعث آسیب یا ایجاد بافت اسکار در ریه شود، اما بسیاری از بیماران می‌توانند طی ماه‌ها تا سال‌ها بخش قابل‌توجهی از عملکرد ریه خود را بازیابند. میزان بهبودی به شدت آسیب و وضعیت عمومی بیمار بستگی دارد.
4. تفاوت سندرم زجر تنفسی و نارسایی تنفسی چیست؟
   ARDS یکی از علل نارسایی تنفسی حاد است که با آسیب التهابی شدید ریه و اختلال در اکسیژن‌رسانی همراه است. در مقابل، نارسایی تنفسی مفهوم گسترده‌تری دارد و می‌تواند به دلایل مختلف ریوی، قلبی، عصبی یا سایر مشکلات ایجاد شود.
5. اثرات طولانی‌مدت ARDS چیست؟
   برخی بیماران پس از بهبودی ممکن است برای مدتی دچار تنگی نفس، خستگی، ضعف عضلانی یا مشکلات حافظه و تمرکز باشند. در بعضی افراد نیز کاهش عملکرد ریه یا مشکلات جسمی و روانی برای مدت طولانی باقی می‌ماند.
6. آیا سندرم زجر تنفسی حاد با پنومونی ارتباط دارد؟
   بله. پنومونی شدید یکی از عوامل مهم ایجاد ARDS است و می‌تواند باعث التهاب و آسیب گسترده ریه شود. البته همه بیماران مبتلا به پنومونی دچار سندرم زجر تنفسی حاد نمی‌شوند.
7. چه زمانی برای علائم ARDS باید به اورژانس مراجعه کرد؟
   تنگی نفس شدید، کبودی لب‌ها یا پوست، کاهش سطح هوشیاری و افت قابل‌توجه اکسیژن خون علائمی هستند که نیاز به مراجعه فوری به اورژانس دارند. در صورت بروز این علائم نباید برای مراجعه معمول به مطب منتظر ماند.